saranus

Sunday, September 03, 2006

วันก่อนไปเที่ยวปากช่องมา เห็นติดป้ายต่อต้านสูบเปอร์มาเก็ตต่างชาติรายใหญ่กันทั้งอำเภอ ใครจะว่าอย่างไรก็ช่างแต่ฉันรู้สึกดีใจที่คนปากช่องกล้าลุกขึ้นมาต่อต้าน ซึ่งคงไม่ใช่ความกล้าอย่างเดียวมันคงรวมถึงความเสียสละเวลาทำมาหากิน แรงกาย แรงใจและเงินจำนวนหนึ่ง เสียดายที่ยังมีบางคนที่ไม่เข้าใจว่าจะต่อต้านไปทำไม มีห้างใหญ่ๆสิดีเราจะได้ซื้อของถูก เพื่อนฉันแวะไปซื้อกุนเชียงในตลาดได้ยินแม่ค้าคุยกันเรื่องนี้ ลุงคนที่ยืนคุยอยู่ไม่รู้ว่าทำไมถึงต่อต้านกัน ส่วนแม่ค้าที่ต่อต้านก็ยังอธิบายไม่ถูกว่าเหตุใดเขาถึงต่อต้าน จนเพื่อนฉันต้องอธิบายเป็นภาษาชาวบ้านให้ฟังว่า

“ ตอนมันมาตั้งแรกๆ มันก็จะขายของถูก คนก็จะแห่เข้าไปซื้อของมันและร้านอย่างของเจ๊ก็ตายกันหมด ที่นี้มันก็เริ่มขายแพง เราก็ไม่มีทางเลือกแล้วก็ต้องซื้อของมัน เราก็จะตายกันหมด แล้วลุงจะเอาข้าวโพดข้าวฟ่างไปขายให้ใคร มันก็สบายขนเงินกลับประเทศมัน”

ไม่เชื่ออย่าลบหลู่นะคะ ใครไม่เจอกับตัวก็อยากจะให้รู้ ความจริงแล้วมันซับซ้อนกว่านี้แต่จะทำอย่างไรให้คนทั้งประเทศเข้าใจ ตระหนัก และปฏิบัติอะไรสักอย่างเพื่อต่อต้าน

ที่จังหวัดของฉันก็เริ่มเน่าแล้ว ร้านค้าในตลาดแถบไม่มีคนเดิน แต่ในห้างคนอย่างกับหนอน แม้แต่อำเภอที่อยู่รายรอบก็มีรถสองแถวขนคนเข้าไปในห้างวันละเป็นสิบเที่ยว
ตอนที่ห้างนี้มาตั้งใหม่ๆ เราต่างดีใจ ไม่เคยมีใครพูดถึงผลกระทบเลยในตอนนั้นซึ่งมันก็หลายปีแล้ว และเราคงต้องเผชิญชะตากรรมแบบนี้อีกหลายปี ฉันถึงบอกในตอนแรกว่า
รู้สึกดีใจ ดีใจที่คนปากช่องยังมีโอกาสเลือกในสิ่งที่ตนเองคิดว่าถูกต้อง

0 Comments:

Post a Comment

<< Home